કહેવતો

0
45
GUJARATI KAHEVATO
ઘા રૂઝાઇ જાય, પણ નિશાન તો રહી જાય
જાજા હાથ રળિયામણા
લલાટે લખેલા લેખ કોઇ ન ભૂંસી શકે
હાથ ના કર્યા હૈયે વાગ્યા
પાણી મા રહેવુ અને મગરમચ્છ સાથે વેર
બાપ ઍવા બેટા અને વડ ઍવા ટેટા
તાંબિયાની તોલડી તેર વાના માંગે
તીરથે જઈએ તો મૂંડાવું તો પડે જ
તેલ જુઓ તેલની ધાર જુઓ
થાક્યાના ગાઉ છેટા હોય
થાય તેવા થઈએ ને ગામ વચ્ચે રહીએ
ઊજળું એટલું દૂધ નહિ, પીળું એટલું સોનુ નહિ
ઊંટ મૂકે આંકડો અને બકરી મૂકે કાંકરો
ઊંટના અઢારે અંગ વાંકા જ હોય
અત્તરનાં છાંટણા જ હોય
અત્તરના કુંડાં ન ભરાય
થૂંકના સાંધા કેટલા દી ટકે?
દયા ડાકણને ખાય
ધરમના કામમાં ઢીલ ન હોય
ધરમની ગાયના દાંત ન જોવાય
ધુમાડાને બાચકા ભર્યે દહાડો ન વળે
ધૂળ ઉપર લીંપણ ન કરાય
ખાલી ચણો વાગે ઘણો
ખાળે ડૂચા અને દરવાજા મોકળા
નેવાના પાણી મોભે ના ચડે
ગાજ્યા મેઘ વરસે નહિ ને ભસ્યા કૂતરા કરડે નહિ
બાર વરસે બાવો બોલ્યો, જા બેટા દુકાળ પડશે
નાણા વગરનો નાથીયો, નાણે નાથાલાલ
નબળો ધણી બૈરી પર શૂરો
નવી ગિલ્લી નવો દાવ
નવી વહુ નવ દહાડા
નવો મુસલમાન નવ વાર નમાજ પઢે
નસીબ અવળા હોય તો ભોંયમાંથી ભાલા વાગે
પાંચે ય આંગળી સરખી ન હોય
પિયરની પાલખી કરતાં સાસરિયાની સૂળી સારી
ભાગ્યશાળીને ભૂત રળે
ખાંધે કોથળો ને પગ મોકળો
ગંજીનો કૂતરો, ન ખાય ન ખાવા દે
પેટનો બળ્યો ગામ બાળે
બાડા ગામમાં બે બારશ
બાપ શેર તો દીકરો સવા શેર
બાપનું વહાણ ને બેસવાની તાણ
ટકાની ડોશી અને ઢબુનું મૂંડામણ
ઠોઠ નિશાળિયાને વૈતરણા ઝાઝા
ડુંગર દૂરથી રળિયામણા
ડૂબતો માણસ તરણું પકડે
બાર ગાઉએ બોલી બદલાય
જા બિલાડી મોભામોભ
જા બિલ્લી કૂત્તે કો માર
જીભમાં હાડકું ન હોય, તે આમ પણ વળે અને તેમ પણ વળે
જીવતો નર ભદ્રા પામે
બાર હાથનું ચીભડું ને તેર હાથનું બી
બાંધી મુઠ્ઠી લાખની, ઉઘાડી વા ખાય
બિલાડીના કીધે શીંકુ ન ટૂટે
બેઠાં બેઠાં ખાધે તો કુબેરના ભંડાર પણ ખૂટી જાય
દીકરી ને ગાય, દોરે ત્યાં જાય
ધોબીનો કૂતરો, નહિ ઘરનો નહિ ઘાટનો
રોજ મરે એને કોણ રોવે
રોતો રોતો જાય તે મુવાની ખબર લઈ આવે
વાણિયો રીઝે તો તાળી આપે
સુખમાં સાંભરે સોની ને દુ:ખમાં સાંભરે રામ
દુ:ખે છે પેટ અને કૂટે છે માથું
દૂધનો દાઝેલો છાશ પણ ફૂંકી ફૂંકીને પીએ
નકલમાં અક્કલ ન હોય
ન મામા કરતા કહેણો મામો સારો
જેનું નામ તેનો નાશ
જેને કોઈ ન પહોંચે તેને પેટ પહોંચે
જેને રામ રાખે તેને કોણ ચાખે
જેનો આગેવાન આંધળો તેનું કટક કૂવામાં
પારકી મા જ કાન વિંધે
ટીપે ટીપે સરોવર ભરાય, કાંકરે કાંકરે પાળ બંધાય
ઝાઝી કીડી સાપને ખાઈ જાય
ઝેરના પારખા ન હોય
નાણું આવશે પણ ટાણું નહિ આવે
પાપ છાપરે ચડીને પોકારે
પાપડી ભેગી ઈયળ બફાય
સુતારનું મન બાવળિયે
સુરતનું જમણ ને કાશીનું મરણ
સેવા કરે તેને મેવા મળે
સો દહાડા સાસુના તો એક દહાડો વહુનો
સોટી વાગે ચમચમ ને વિદ્યા આવે રૂમઝૂમ
સોનાની જાળને પાણીમાં ન ફેંકાય
સોનીના સો ઘા તો લુહારનો એક ઘા
પારકા છોકરાને જતિ કરવા સૌ તૈયાર હોય
લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવે ત્યારે મોં ધોવા ન જવાય
લાકડાના લાડુ ખાય તે પસ્તાય
અને ન ખાય તે પણ પસ્તાય
લાખો મરજો પણ લાખોનો પાલનહાર ન મરજો
લાગ્યું તો તીર, નહિ તો તુક્કો
લાલો લાભ વિના ન લોટે
લાંબા જોડે ટૂંકો જાય, મરે નહિ તો માંદો થાય
પારકી લેખણ, પારકી શાહી, મત્તું મારે માવજીભાઈ
ગામમાં ઘર નહિ સીમમાં ખેતર નહિ
ગોર પરણાવી દે, ઘર ન માંડી દે
માણસ માત્ર ભૂલને પાત્ર
માણસ વહાલો નથી માણસનું કામ વહાલું છે
મારે મીર ને ફૂલાય પીંજારો
માંગ્યા વિના મા પણ ન પીરસે
રાજા, વાજા ને વાંદરા, ત્રણેય સરખા
રામ રાખે તેને કોણ ચાખે
રામબાણ વાગ્યા હોય તે જાણે
રાંધવા ગયા કંસાર અને થઈ ગયું થૂલું
વરસના વચલા દહાડે
વહેતા પાણી નિર્મળા
વહેમનું કોઈ ઓસડ નથી
વહોરાવાળું નાડું પકડી ન રખાય
વાઘ પર સવારી કરવી સહેલી છે
પણ નીચે ઉતરવું અઘરું છે
શાંત પાણી ઊંડા હોય
શિયાળો ભોગીનો ઉનાળો જોગીનો
શેઠ કરતાં વાણોતર ડાહ્યાં
ખોટો રૂપિયો કદી ન ખોવાય
ખોદે ઉંદર અને ભોગવે ભોરિંગ
ગઈ ગુજરી ભૂલી જ જવાની હોય
ગરજવાનને અક્કલ ન હોય
ગરજે ગધેડાને પણ બાપ કહેવો પડે
અધૂરો ઘડો છલકાય ઘણો
કાગડા બધે ય કાળા હોય
કર્મીની જીભ, અકર્મીના ટાંટીયા
ગામ હોય ત્યાં ઉકરડો પણ હોય
ગામના મહેલ જોઈ આપણાં ઝૂંપડાં તોડી ન નખાય
આગ લાગે ત્યારે કૂવો ખોદવા ન જવાય
ગોળ વિના મોળો કંસાર, મા વિના સૂનો સંસાર
ઘરના ભુવા ને ઘરના ડાકલાં
ઘરની દાઝી વનમાં ગઈ તો વનમાં લાગી આગ
ઘાણીનો બળદ ગમે તેટલું ચાલે
પણ રહે જ્યાં હતો ત્યાં જ
ઘો મરવાની થાય ત્યારે વાઘરીવાડે જાય
ચકલી નાની ને ફૈડકો મોટો
ચપટી ધૂળની ય જરૂર પડે
જેની રૂપાળી વહુ તેના ભાઈબંધ બહુ
ચોર પણ ચાર ઘર છોડે
ડાકણેય એક ઘર તો છોડે
ડાંગે માર્યા પાણી જુદા ન પડે
દામ કરે કામ અને બીબી કરે સલામ
દીકરી એટલે સાપનો ભારો
આંગળીથી નખ વેગળા જ રહે
ઉતાવળે આંબા ન પાકે
ગધેડા ઉપર અંબાડી ન શોભે
ગરજ સરી એટલે વૈદ વેરી
દેવ દેવલા સમાતા ન હોય ત્યાં પૂજારાને ક્યાં બેસાડવા
ધણીની નજર એક, ચોરની નજર ચાર
ભેંશના શીંગડા ભેંશને ભારી
મનમાં પરણવું ને મનમાં રાંડવું
મળે તો ઈદ, ન મળે તો રોજા
મા તેવી દીકરી, ઘડો તેવી ઠીકરી
કરો તેવું પામો, વાવો તેવું લણો
હીરો ઘોઘે જઈ આવ્યો અને ડેલે હાથ દઈ આવ્યો
હું રાણી, તું રાણી તો કોણ ભરે પાણી ?
હૈયું બાળવું તેના કરતા હાથ બાળવા સારા
હોઠ સાજા તો ઉત્તર ઝાઝા
મિયાં-બીબી રાજી તો ક્યા કરેગા કાજી
મુખમેં રામ, બગલમેં છૂરી
રામનામ જપના પરાયા માલ અપના
લાતોંકે ભૂત બાતોંસે નહીં માનતે
લેને ગઈ પૂત ઔર ખો આઈ ખસમ
સર સલામત તો પઘડિયાં બહોત
ઓળખીતો સિપાઈ બે દંડા વધુ મારે
મરતાને સૌ મારે
નાક કપાવી અપશુકન ન કરાવાય
કપાળ જોઈને ચાંદલો કરાય
કમળો હોય તેને પીળું દેખાય
કમાઉ દીકરો સૌને વહાલો લાગે
જે જાય દરબાર તેના વેચાય ઘરબાર
જે નમે તે સૌને ગમે
જે વાર્યા ન વરે તે હાર્યા વરે
ઝાઝા રસોઈયા રસોઈ બગાડે
ઝાઝા હાથ રળિયામણા
ઝાઝા હાંડલા ભેગા થાય તો ખખડે પણ ખરા
વાર્યા ન વળે તે હાર્યા વળે
વાવો તેવું લણો, કરો તેવું પામો
વાળંદના વાંકા હોય તો કોથળીમાંથી કરડે
સઈ, સોની ને સાળવી ન મૂકે સગી બેનને જાળવી
સઈની સાંજ ને મોચીની સવાર ક્યારે ય ન પડે
સગપણમાં સાઢુ ને જમણમાં લાડુ
સત્તા આગળ શાણપણ નકામું
સીદીભાઈને સીદકાં વહાલાં
છાણના દેવને કપાસિયાની જ આંખ હોય
છેલ્લું ઓસડ છાશ
છોકરીને અને ઉકરડાને વધતાં વાર ન લાગે
છોરું કછોરું થાય પણ માવતર કમાવતર ન થાય
જણનારીમાં જોર ન હોય તો સુયાણી શું કરે ?
જંગ જીત્યો રે મારો કાણિયો, વહુ ચલે તબ જાણિયો
એક ઘાએ કૂવો ન ખોદાય
ગાજ્યાં મેઘ વરસે નહી ને ભસ્યાં કુતરાં કરડે નહી
એક નન્નો સો દુ:ખ હણે
કુતરુ કાઢતા બિલાડુ પેંઠુ
તારુઁ મારુઁ સહિયારુઁ ને મારુઁ મારાઁ બાપનુઁ
એક નૂર આદમી હજાર નૂર કપડાં
એક મરણિયો સોને ભારી પડે
એક મ્યાનમાં બે તલવાર ન રહે
કજિયાનું મોં કાળું
ઠોઠ નિશાળિયા ને વત્તરણાઁ ઝાઝાઁ
ગામના મોંએ ગરણું ન બંધાય
ગોળ ખાધા વેંત જુલાબ ન લાગે
વારા ફરથી વારો અને મારા પછી તારો
કુવામાં હોય તો હવાડા માં આવે
વાંદરા ને સીડી ના અપાય
ઘરના છોકરાઁ ઘઁટી ચાટે
પુત્રના લક્ષણ પારણામાંથી ને વહુના લક્ષણ બારણામાંથી
પેટ ચોળીને શૂળ ઊભું ન કરાય
ધોળિયા સાથે કાળિયો રહે, વાન ન આવે, સાન તો આવે
ન મળી નારી એટલે સહેજે બાવા બ્રહ્મચારી
નદીના મૂળ અને ઋષિના કુળ ન શોધાય
તમાશાને તેડું ન હોય
ચોરની દાઢીમાં તણખલું
ચોરની મા કોઠીમાં મોં ઘાલીને રૂએ
ત્રણ સાથે જાય તો થાય ત્રેખડ ને માથે પડે ભેખડ
ત્રેવડ એટલે ત્રીજો ભાઈ
કુતરાની પૂંછડી વાંકી ને વાંકી
ગાંડાના ગામ નો હોય
ઉજ્જડ ગામ માં એરંડો પ્રધાન
મોર ના ઈંડા ચીતરવા ના પડે
જેવા સાથે તેવા
જેવો દેશ તેવો વેશ
ગઈ તિથિ જોશી પણ ન વાંચે
ગાજરની પીપૂડી વાગે ત્યાં સુધી વગાડવાની ને પછી ખાઈ જવાની
શેઠ ની શિખામણ જાંપા સુંધી
ચા કરતા કિટલી ગરમ
હાથીની અંબાડીએ ચડી છાણાં ન વિણાય
હાર્યો જુગારી બમણું રમે
હિંમતે મર્દા તો મદદે ખુદા
ક્ષમા વીરનું ભૂષણ છે
ભૂખે ભજન ન હોઈ ગોપાલા
માન ન માન મૈં તેરા મહેમાન
કૂતરાની પૂંછડી વાંકી તે વાંકી જ રહે
કૂવામાં હોય તો અવેડામાં આવે
જેવી સોબત તેવી અસર
જેવું કામ તેવા દામ
જ્યાં ચાહ ત્યાં રાહ
જમણમાં લાડુ અને સગપણમાં સાઢુ
જમવામાં જગલો અને કૂટવામાં ભગલો
જર, જમીન ને જોરું, એ ત્રણ કજિયાના છોરું
જ્યાં સંપ ત્યાં જંપ
જ્યાં ગોળ હોય ત્યાં માખી બમણતી આવે જ
જેવો ગોળ વિનાનો કંસાર એવો મા વિનાનો સંસાર
જોશીના પાટલે અને વૈદના ખાટલે
જ્યાં સુધી શ્વાસ ત્યાં સુધી આશ
પીળું તેટલું સોનું નહિ, ઊજળું તેટલું દૂધ નહિ
નવરો બેઠો નખ્ખોદ કાઢે
નગારખાનામાં પીપૂડીનો અવાજ ક્યાંથી સંભળાય?
તેજીને ટકોરો, ગધેડાને ડફણાં
ઝાઝી સૂયાણી વિયાંતર બગાડે
જેવો સંગ તેવો રંગ
જેવી દ્રષ્ટિ તેવી સૃષ્ટિ
સોનું સડે નહિ ને વાણિયો વટલાય નહિ
સોળે સાન, વીસે વાન આવી તો આવી નહીતર ગદ્ધા સમાન
સ્ત્રી રહે તો આપથી અને જાય તો સગા બાપથી
મન હોય તો માળવે જવાય
ડાહિ સાસરે ના જાય અને ગાંડી ને શિખામણ આપે
ગોળ નાખો એટલું ગળ્યું લાગે
ચમત્કાર વિના નમસ્કાર નહિ
ચાદર જોઈને પગ પહોળા કરાય
અજાણ્યો અને આંધળો બેઉ સરખા
અજાણ્યા પાણીમાં ઊતરવું નહિ
હસવું અને લોટ ફાકવો બન્ને સાથે ન થાય
હસે તેનું ઘર વસે
હળદરના ગાંઠીયે ગાંધી ન થવાય
હાથમાં આવ્યું તે હથિયાર
જેણે મૂકી લાજ એનું નાનું સરખું રાજ
ભીખના હાંલ્લા શીંકે ન ચડે
ભૂલ્યા ત્યાંથી ફરી ગણો
ભૂંડાથી ભૂત ભાગે
મગ જે પાણીએ ચડતા હોય
તે પાણીએ જ ચડાવાય
મા કરતાં માસી વહાલી લાગે
મિયાં ચોરે મૂઠે ને અલ્લા ચોરે ઊંટે
મિયાં પડ્યા પણ ટંગડી ઊંચી
મીઠા ઝાડના મૂળ ન ખવાય
મુલ્લાની દોડ મસીદ સુધી
મૂઈ ભેંશના ડોળા મોટા
મૂડી કરતાં વ્યાજ વધુ વહાલું હોય
મૂરખના ગાડાં ન ભરાય
મેરી બિલ્લી મૂઝસે મ્યાઉં
મોરના ઈંડાને ચીતરવા ન પડે
મોસાળમાં જમણ અને મા પીરસનાર
યથા રાજા તથા પ્રજા
રાઈના પડ રાતે ગયા
નસીબ બેઠેલાનું બેઠું રહે, દોડતાનું દોડતું રહે
નવો મુલ્લો બાંગ વધુ જોરથી પોકારે
રાંડ્યા પછીનું ડહાપણ
રાજાને ગમી તે રાણી, છાણા વીણતી આણી
રંગ ગયા પણ ઢંગ ન ગય
મિયાં મહાદેવનો મેળ કેમ મળે
કાજીની કૂતરી મરી જાય ત્યારે આખું ગામ બેસવા આવે પણ
કાજી મરી જાય ત્યારે કાળો કાગડો ય ખરખરો કરવા ન આવે
મા તે મા, બીજા બધા વગડાના વા
મનુષ્ય યત્ન, ઈશ્વર કૃપા
મણનું માથું ભલે જાય પણ નવટાંકનું નાક ન જાય
ભેંશ ભાગોળે, છાશ છાગોળે અને ઘેર ધમાધમ
ભાગતા ભૂતની ચોટલી ભલી
બાવળ વાવો તો કાંટા ઉગે અને આંબો વાવો તો કેરી મળે
બળતું ઘર કૃષ્ણાર્પણ કરવું
પારકા કજિયા ઉછીના ન લેવાય
અતિ લોભ તે પાપનું મૂળ
અણીનો ચૂક્યો સો વરસ જીવે
અનાજ પારકું છે પણ પેટ થોડું પારકું છે ?
અવસરચૂક્યો મેહુલો શું કામનો ?
અંધારામાં પણ ગોળ તો ગળ્યો જ લાગે
જેટલા મોં તેટલી વાતો
જેટલા સાંધા એટલા વાંધા
લોભે લક્ષણ જાય
વઢકણી વહુ ને દીકરો જણ્યો
વર રહ્યો વાસી ને કન્યા ગઈ નાસી
વાઘને કોણ કહે કે તારુ મોં ગંધાય છે
વાડ વિના વેલો ન ચડે
વાંદરો ઘરડો થાય પણ ગુલાંટ ન ભૂલે
વિદ્યા વિનયથી શોભે
શંકા ભૂત અને મંછા ડાકણ
શેઠની શિખામણ ઝાંપા સુધી
દશેરાના દિવસે જ ઘોડુ ન દોડે
દાઢીની દાઢી ને સાવરણીની સાવરણી
દીવાલને પણ કાન હોય
દુકાળમાં અધિક માસ
દૂઝણી ગાયની લાત ભલી
ખીલાના જોરે વાછરડું કૂદે
સદાનો રમતારામ છે
વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ
શાંતિ પમાડે તે સંત
વાણિયાની મૂછ નીચી તો કહે સાત વાર નીચી
વખાણેલી ખીચડી દાઢે વળગે
સત્તર પંચા પંચાણું ને બે મૂક્યા છૂટના, લાવો પટેલ સોમાં બે ઓછા
સોના કરતાં ઘડામણ મોંઘું
હાથી જીવે તો લાખનો, મરે તો સવા લાખનો
હાથીના દાંત દેખાડવાના જુદા અને ચાવવાના જુદા
મફતકા ચંદન ઘસબે લાલિયા
જીવ્યા કરતાં જોયું ભલું
જે ગામ જવું હોય નહિ તેનો મારગ શા માટે પૂછવો?
જેસલ હટે જવભર ને તોરલ હટે તલભર
સૌ ચૂહે મારકે બિલ્લી ચલી હજકો
કાગના ડોળે રાહ જોવી
કીધે કુંભાર ગધેડે ન ચડે
કુકડો બોલે તો જ સવાર પડે એવું ન હોય
ખિસ્સા ખાલી ને ભભકો ભારી
ખીચડી હલાવી બગડે ને દીકરી મલાવી બગડે
સતી શાપ આપે નહિ અને શંખણીના શાપ લાગે નહિ
સંઘર્યો સાપ પણ કામ આવે
સંતોષી નર સદા સુખી
સાચને આંચ ન આવે
સારા કામમાં સો વિઘન
લોભિયા હોય ત્યાં ધુતારા ભૂખે ન મરે
મન હોય તો માળવે જવાય
મન, મોતી ને કાચ, ભાંગ્યા સંધાય નહિ
બિલાડીના પેટમાં ખીર ન ટકે,
બૈરાંના પેટમાં વાત ન ટકે.
બે ઘરનો પરોણો ભૂખે મરે
બે પાડા લડે તેમાં ઝાડનો ખો નીકળે
નોકર ખાય તો નફો જાય, શેઠ ખાય તો મૂડી જાય.
પાણી પહેલા પાળ બાંધી લેવી સારી
ન આવડે ભીખ તો વૈદું શીખ
ધરતીનો છેડો ઘર
દરજીનો દીકરો જીવે ત્યાં સુધી સીવે
દુબળાં ઢોરને બગાં ઝાઝી
પાણી પીને ઘર પૂછવું
ભુવો ધૂણે પણ નાળિયેર તો ઘર ભણી જ ફેંકે
ભૂતનું સ્થાનક પીપળો
લખણ ન મૂકે લાખા
લગને લગને કુંવારા લાલ
વરને કોણ વખાણે? વરની મા!
જેના લગન હોય તેના જ ગીત ગવાય
જેના હાથમાં તેના મોંમા
વિશ્વાસે વહાણ તરે
અતિ ચીકણો બહુ ખરડાય
ચાર મળે ચોટલા તો ભાંગે કૈંકના ઓટલા
જેટલો બહાર છે તેથી વધુ ભોંયમાં છે
જેની લાઠી તેની ભેંસ
જેનો રાજા વેપારી,તેની પ્રજા ભિખારી
ઠોકર વાગે ત્યારે જ અક્કલ આવે
બાપ તેવા બેટા, ને વડ તેવા ટેટા
મહેતો મારે ય નહિ, અને ભણાવે ય નહિ
મૂરખ મિત્ર કરતાં દાનો દુશ્મન સારો
રોટલાથી કામ કે ટપટપથી
વા વાતને લઈ જાય
શિયાળ તાણે સીમ ભણી, અને કૂતરું તાણે ગામ ભણી
સૂકા ભેગુ લીલું બળે
સૂળીનો ઘા સોયથી સર્યો
તેરે માંગન બહોત, તો મેરે ભૂપ અનેક
શીરા માટે શ્રાવક થવું,
વર મરો કે કન્યા મરો, ગોરનું તરભાણું ભરો
રાત ગઈ અને વાત ગઈ
રાત થોડી ને વેશ ઝાઝા
મેલ કરવત મોચીના મોચી
મોઢું જોઈને ચાંદલો કરાય
કદી ના કરવી કોઈ ને આશ,
પારકી આશ સદા નિરાશ.
બોલે એના ખપતા બોર,
ખાય મફતનું એ છે ચોર.
બોલી બગાડે એ અવગુણ,
નહિ બોલવામાં નવ ગુણ.
ખાડો ખોદે એ જ પડે છે,
જેવા થી તેવાય જડે છે.
ફરે તે ચારે ને બાંધ્યું ભૂખે મારે.
ચેતતો નર સદા સુખી.
અન્ન એવો ઓડકાર.
કજિયાનું મૂળ હાંસી ને રોગ નું મૂળ ખાંસી.
કડવું ઓસડ માં જ પાય.
જાગ્યા ત્યારથી સવાર.
જેટલા ભોગ તેટલા રોગ.
જ્યાં સુધી ઘાસ ત્યાં સુધી આશ.
દુ:ખનું ઓસડ દહાડા.
ધીરજના ફળ મીઠા.
પહેલું સુખ તે જાતે નર્યા.
મન ચંગા તો કથરોટમેં ગંગા.
વાવે તેવું લણે.
જોશીના પાટલે ને વૈદ ના ખાટલે.
ધરડાં ગાડા વાળે રાજ,
એમ બધાની રાખે લાજ.
અભણ આંધળું એક ગણાય,
બહેરાથી બહેરું કુટાય.

 

જવાબ છોડો